In alle gangbare Woyzeck-ensceneringen kijken we twee uur lang naar een zwetende, leidende man, die in plaats van zijn onderdrukkers, zijn vriendin ombrengt en daarbij als tragische gestalte betreurd wordt. Maar, niet hier. In Woyzeck: das schärfste Messer Deutschlands verweeft de Woyzeck-performer Anna K. Seidel verschillende verhaallijnen (ze is de Büchner-personages, ze is zichzelf in audio, video en op het toneel) met elkaar in een brachiaal-performatieve rit. In interactie met zichzelf en het publiek opent ze een wereld, waarin ze, voorbij aan de azteekse slangengod Quetzelqoatl, Jan Josef Liefers en een Afghaanse steen en de tot cyberpuin opgeblazen eenentwintigste eeuw, charmant de parallelen optekent tussen Woyzeck en Milo S., een medewerker van Tönnies, de grootste slachterij van Europa, die in 2021 een van zijn collega’s in de fabriekshallen ombracht. Zo ontmaskert Anna K. Seidel de mensenverachtende structuren, aan diens uiteinde vooral de sociaal zwakkeren, gestigmatiseerden en vaak als vrouw gesocialiseerden zich bevinden, op wie het geweld van kapitalistische systemen zich uitoefent. En ze vraagt zich af: Waarom wraakt Woyzeck zich niet op alle die dit systeem in stand houden? En waarom volgen we hem niet?

spel: Anna K. Seidel
regie: Lorenz Nolting
dramaturgie: Sofie Boiten
scenografie: Martha Szymkowiak
kostuums: Lea Jansen

video: Helene Kummer
regie-assistentie: Emily Seidel